Żubr jest największym dziko żyjącym ssakiem Europy. Waży prawie tonę. Spotkanie z nim oko w oko robi naprawdę duże wrażenie.

Żubr jest tradycyjnym mieszkańcem starych i dużych lasów - liściastych oraz mieszanych. Ma obfitą, wełnistą sierść barwy płowoszarobrunatnej z domieszką odcienia rudego oraz ogon zakończony pędzlem długich włosów (odpędza nim różne natręty typu muchy). Pożywia się głównie roślinami runa leśnego: trawą, wrzosem i ziołami. Zimą korą i gałęziami. Przez cały rok można poznać ślady jego obecności po odartej nisko korze, co jest efektem czochrania się żubra o pnie drzew. 

{mp3remote}http://apoczywaj.pl/audio/zubr.mp3{/mp3remote}

Żubr lubi tereny wilgotne i bardzo lubi zapuszczać się na podmokłe polany i łąki. Niewątpliwą przyjemność, a także ochronę przed owadami zapewnia mu taplanie się w błocie. Miejsca te nazywane są w gwarze myśliwskiej paprzyskami. Są jeszcze kuprzyska, gdzie żubr tarza się w piasku i kurzu. Grupom żubrów tzw. chmarom, przewodzą zwykle stare żubrzyce. Byki natomiast pozostają indywidualistami i pędzą życie samotnicze. Na czas rui zbliżają się jednak do krów przeganiając jednocześnie młodzież płci męskiej. Ciąża krowy trwa od 254 dni do 272dni. Najczęściej w okresie od maja do lipca krowa rodzi jedno młode ważące około 24 kg. Cielę ssie krowę przez około 6-8 miesięcy, jednak pod jej opieką zostaje do półtora roku. Żubry żyją około 20 lat. W Polsce można je spotkać zarówno na obszarach rezerwatów ścisłych jak i na wolności m.in. na terenie Puszczy Białowieskiej, Knyszyńskiej, Boreckiej, w Bieszczadach i na Pomorzu.